Bir Dağ Gibisin...

 Bir dağ gibisin...

Aşılması güç gibi görünen...
Peki öyle misin gerçekten?

Ben kendi yolunda giden bir yolcuyken karşıma çıktın... Gittiğim yoldan memnun değildim. Kendini hırpalayan bir yolcu kendine sadece yük verir. Yüklerimden kurtulmalıydım... Yüklerim de işte o yapıştığım yeryüzüydü. Bir de kendi kendime acı veren düşüncelerim.Yerin yüzü, göğün yüzünden daha yakındı, daha güvenliydi, ama daha tümsekli ve çukurlu. Ben kafamı kaldırıp gökyüzüne baktım, orda tek bir pürüz yoktu. Allah nasıl şekil verdiyse öyle duruyordu, ona el sürememiştik işte....

Artık yol ayrımına gelmiştim... Bir yanımda emin olduğum acılar, ki asla yanıltmamışlardı beni.
Bir yanımda da ancak o bildik ve tanıdık yüklerimden kurtulursam varabileceğim yüceler var. Lakin biraz yürümek, koşmak, kanatlanmak gerekecek. Bir tür bilgi ve arıtım sürecinden geçmek, eski alışkanlıklardan vazgeçmek, fiziksel ve ruhen iyileşmek, emin olmak hem kendinden hem de Yaradan'dan... Yapmayı istediğim, ama göze alamadığım... Beklediğim fırsat işte geldi. Bu bir çağrıydı.

''Gel...''

''Gidiyorum ama ben de bilmiyorum ki beni ne bekliyor...''

Sadece O'nu dinliyordum. Beni sürüklediği yer, kim acılar, kimi zorluklar, kimi restleşmelerden geçmemi gerektiriyordu. Ama olsun... Geride bırakacağım şey neydi? Bilmediğim bir acı mı? Bildiğim tek şey, bu işin asla böyle devam edemeyeceğiydi. Şimdi gidiyorum. Peki nereye varacağım? Beni kimler bekliyor? Bu şimdilik belli değil. Herşey kendini gösterince görünecek.

Hani Allah'a inanmanın tılsımı vardı ya o neydi? Eğer yüzünü görebilseydik, Allah'a herkes inanırdı. Peki biz niye görmeden inanıyoruz? Görmeden inanmanın muhakkakki bir kemâl'i var. Kemâle varan da cemâli görebilir..

İşte bunu hatırlattım kendime ve söz verdim. Ne olursa olsun...Yürüyeceğim.

Allah'ım...

Geldiğim yer beklediğimden daha iyi değil. Ama olsun...Bilinmezlikler var. Bir sevgi ve sevgisizlik. Bir ışıkta binbir bilinmezlik.
Burada güneş doğuyor ve ilk defa kuşları bu kadar net işittim. Yediklerim lezzet veriyor. Şimdi su içiyorum. Bana başka gereken bir şey yoktu... Dur ve dinle. Hisset.. Yediğine dikkat et.. Aldığın şey lezzet. İşte bu eksikti. Yaşamın bir lezzeti var. Peki o zaman beni ısıran kim? Dertler mi.. Acılar mı... Endişeler mi.. Hüzünler mi.. Duygular mı, düşünceler mi.. Bunların bir sonu gelir de herşey bir gün biter mi? Çok soru sordum... Cevaplar çoğu zaman fazlaca düşünceyle beraber gelmiyor.. Ama çok soru geliyor. Gelsin bakalım. Güller yine açacak... Hep bir mücadele, hep bir gaile olacak. Olsun be. Olsun.

Gidiyorum.. Bir çeşmeye geldim. Su akıyor...Küçük çocuk dedesiyle birlikte su testisini dolduyor. Benim testim yok. Halbuki yolum uzun. Küçük bir çocuk bile bunu biliyor. Ben aklımı nerde bıraktım? Aman canım, sahip olmak yok, sonu da yok. Geldiğim yerden beni özgürleştiren buydu. Şimdi ihtiyacım kadar içeyim.. Yarına Allah kerim. Yollar varsa, insanlar varsa, çeşmeler de olacak, testiler dolacak elbet.

İşte yol, yolculuk, yerleşmek ve testi arasında bir ilişki başlıyor. Yaşıyoruz ve bir yoldayız.. Ama kimi zaman yerimizde sayıyoruz.. Testimizi dolduruyoruz.. Halbuki temiz temiz içsek ve yolumuzda yürüsek.. Yollar bilinmezlerle dolu diyor genetik uyarı sistemimiz. O halde ya testisiziz ya da testi aslında biziz. Sahip olmak ve yerinde saymak ile, sahip olmadan yolunda yürümek... İşte bu tercihler kim olduğumuzu belirleyecek.

Geldiğim yeni yer bir kasaba. Bir pazar kurulmuş. Hummalı bir alışveriş var... Çok çeşit var. Geçip gidiyorum. Burada her renkten kumaş, her renkten insan var. Bir köşede yaşlı bir adam var. Elinde bir tahta parçası.
-Amca ne yapıyorsun?
-Ben kaşık ustasıyım...

Kaşık. Bir tane alayım...Artık kaşığım var. Ama son kuruşum da bitti. Kaşığım varsa, karıştıracak yemeğim de olacak elbet. Neye niyetlenirsen, kısmet ona göre gelir. Bir ümitle yine dolarak yoluma devam ediyorum...

İnsanlar sana deli diyebilirler. Ama sen inandığın yolda devam edersin. Aklın ve inancın birbirini tamamlıyorsa ne ala. Değilse sen ya bir mecnunsundur, ya da mantığına aşkı feda eden Leyla. İkisinden biri olma. Ama ikisi bir olmadıktan sonra, aşk'tan sana ne fayda?

Yürüyorum... Yolda bir çoban bana bir tas süt verdi. Yarısını içtim... Çobandan bir kaşık yoğurt çaldım süte. Yükledim çantama.. Akşam oldu... Sabah oldu. Yoğurdum oldu. Karnım doydu. Şükür Yaradan'a!

Dağlar aşılmaz değil. Sen de değilsin. Yüklerimden arındığımda, ben de ulaşırım o zirvelere. Şimdilik ben o enginlerde değilim... Ben bu dağın eteklerinde bir kır çiçeği olmaktan da utanmıyorum. Lakin yollar ancak yürümeyenler için uzundur...Bir çiçeğin ömrü yetmez belki ama bir arının ömrü yeter yol almaya. Belki onun kanatlarında uçar, erişirim enginlere.

Zamansız Sonbahar

 Gözlerini dumana sardım, rüzgâra emanet ettim kokunu. Terim sırılsıklam olmuş bir türlü kurumuyor. Gözyaşlarım sözlerimden süzülüyor sana bu satırları yazdıkça. Bembeyaz bir kirlilik doğurdu kıskançlığım sana. Aşkolsun demekten başka ne gelir içimden. Bir şiirim bile yok seni sana anlatan. Seni elimden alan şarlatan, yağ satan bal satan ben ölünce yok satan. Açıklamak gereksiz bazen doğruları ama ilk ve son yanlışın, alt edilemez kibrin olmalı. Sana dönecek bütün yollar dönülmez akşamın ufkunda kalmalı...

Bense bir yanım Azerbaycan’da, öte yanım Balkanlarda... Bir elim Varna’da, bir ayağım tavanda, diğer kolum Van’da, bir gözüm ortadoğuda petrole karışmış kanda. Dönsem dursam yaşatmaya seni içimde.  

Toplasam dünyanın bütün güllerini, yığsam kapının önüne. Peki ya evde yoksan?

***

 

 Nargilenin marpucu gibi saçları lüleli, Burgaz ada gibi fesleğen kokulu elleri, manasız ama derinlere bakan o ahu ahu gözleri vardır yar'in ya hani. Ya o esrarengiz pozları dimağımın fotoğraf makinesine yapışıp kalan ve asla çıkmayan? İnsanın isyana veresi gelir, aklını da başından öteleyesi. Ama gene durgun pozları uç uca eklediğimde uzun metrajlı, sonu aşk gibi biten bir kısa film canlanabilir. Canlandıkça uçar, uçtukça kıvılcımlar saçar, seçilmekte zorlanır bu hayal, merkezi sende kaç’ı bende, bir dudağı yerde bir dudağı gökte, bir ayağı kutup yıldızına ötekisi aya basan insafsız derecede gerçekçilikten uzak bir sevdicek hayal edilecek. En sonunda yere düşünce çıkan ses, “küt”ten daha sert olacak hani. Bu mudur aşk? Ve dahi hüsran? Seçim benimse eğer, ben evde yokum.

***

 Eskimeyen bir kalem, uçmayan bir güvercin, yüzmeyen balık, gezmeyen taksi, boş duran dolmuş ne kadar imkan ve şeraite haizse; kalbimi boş tutma çabalarım da o kadar gereksizlik arz edecek. Biliyoruz ki artık musluktan akan sular geriye dolmayacak, havalar ya pişirecek ya da buzlu yolda birini yere düşürecek, dünya her geçen gün daha güzel bir yer olmayacak. Yaşamak eskisinden daha bir çekilmez olacak. Birçok sebep var seni sevmem için…  Bir Kızkulesi daha olmalı, dünyanın bambaşka bir yerinde.

 Ya da bir beceriksiz Macaristan, hayal gücüme tornistan. Ya da hep biri. Yalnız, sen de olmalısın bir yerlerde.

 Kereviz ile karnabahar ne kadar faydalı görünseler de, içerdikleri besinleri canlı tutmak için pişirip pişirmemekte kararsız kalabilirsin. İşte seni sevmek ve sevmiyormuş gibi görünmek de öyle bişey olsa gerek.

***

 İnsanoğlu heyecan peşinde, kader dalgalarında yalpalanmak ister ömür teknesinde. Ne kadar şikayet etse de üzüntülerden, kederden, daima mutlu olmanın vereceği can sıkıntısına göre hayatın süzüleceği bir çaydanlık olup, bakır tencere gibi kararmayı yeğleyebilir eninde sonunda. Tencere dibin kara, seninki benden koyu. Ben belki karayım ama omzumda yırtık bir gömleğim var,  dertlerin altında duran. Beslemezsen gözünü oymaz kargalar, ama yorulmadan dinlenmek kadar eziyetli ne var? Senin yolunu uzatma çabalarına saygı duymam gerekecek. Ben de ufkun uzaklığında kaybolabilsem aramazdım patika yolları. Çünkü yalnız vahşi hayvanlar bilir, en kısa yolları. Bir de yapayalnız çobanlar.

 Biri uykudan uyanmaz, diğeri onun farkına varmaz, yaz olmadan geliverince sonbahar.

Düşünen Adam ve Dinleyen Çocuk

Yazmak yaşamaktır diyorum sana çocuk... Yazdıkça yaşıyor, yaşadıkça yazıyorum.. öğrendiklerimi tabii ki. Sen çocuktun, nereden bilecektin neler hissettiğimi yaşama dair, kendime ilişkin... Gölgemle birlikte büyüyorum sandım, güneş batmıştı oysa, gölgeler büyüyordu, bense hala senin kadar çocuktum... Ben kendimi aynalardan tanıyordum, oysa aynalar yalancıydı, sahici olan kalplerdi. Kalpler ışık taşıyorlardı, kederlerle birlikte. Sen bunları nereden bilecektin ki çocuk? Çocuksun da ondan.

Yaşamak ağrısı diye bir ağrı vardı böğrümüze saplanan, bazen de böğrüne saplandığımız bir yaşam var, belki o zaman ağrısızız... Her zaman ve her yerde, ulaşılmaz engeller var önümüze koşulan. Bu engeller bize düşman kesilse de, haddimizi de iyi bildiriyorlardı yani ne de olsa... Ama gene de, bize yakışmıyordu ellere aşık olup kendimize küsmek, delilerle dansedip zambakları koklamak gibi birşeydi bu... Anlamı yok biliyorum söylediklerimin, senin çocuk beyninde. Yüreğinle anla beni, o zaman belki aynı yaşa gelebiliriz seninle... Ne de olsa zor be çocuk.

Gelmek istediğim yer neresiydi diye düşündüm, ama sana soracak değildim elbette... Arayıp durduğum bir altın anahtar var, kalplerdeki kilidi açan, gözlerdeki pusu silen ve dillerden sadece ışıldayan cümleler çıkartabilen... Sevgi söylemeseler de olur, ben onların sevmeyişlerini de sevgiyle siliveriyorum... İstemekle olmuyor çocuk, anlamak gerek... Onlar bana, ben de onlara köredesiye yabancıyım. Yabancı bir ülkede sağır ve dilsiz gibiyim.. Öylesine anlaşılmaz, öylesine konuşamazım ki, dilim sus pus oluyor, matem tutuyor gözlerim, gerilen sinirlerim, terleyen avuçlarımla, gereksiz ve aykırı bir heyecan içindeyim... Bir sessiz isyan taşıyorum içimde hep bu duruma değin, bunaltıp duruyorum kendi kendimi.. Kahrediyorum kendime ve yalnızlığıma, çaresizliklerime, yalnız kalmak zorunda oluşuma bir de.. Çünkü konuştuğum dili sadece ben duyabiliyorum, içten içe bağırıyorum, öylesine sus pus olmuş dilim, öylesine tılsım bağlamış yüreğim... İstiyorum ki bazen uğraşsınlar, arayıp bulsunlar, anlayışlarında sarıp sarmalasınlar beni ve her türlü önyargıdan uzak, beri yargılardan, yan yargılardan da uzak kalabileyim ve tanımadan sevebildiğim bütün insanların kalbinden içeriye ben de gireyim... Ama hak edilemeyişlerim var bu hayatta... Nerden bileyim...

Ey çocuk, beni bir sen olduğu gibi anlayabilirsin diye düşünüyorum... Çocuk olman yetiyor anlamana, ne de olsa yaşadıkça yorgun düşeceksin ve tenezzül etmeyeceksin kendinden başka hiçkimsenin acılarına, sevinçlerine. Sen şimdi tertemiz bir sayfasın, yüreğin hep böyle kalsın dilerim. Ne kadar çok incinirse, o kadar sev yaşamayı çocuk... Yoksa ayakta durmak zorlaşacak biliyorsun... Biliyorum... 

Bir ocak alev alev yanıyor olsun ve üstündeki tencerede pişsin bütün ümitler... Piştikçe dağıtalım onları birer birer, istedikleri kadar alsınlar. Böylece başkalarının umutlarını çalmaz, incitmezler belki de. Ama dünya kuruldu kurulalı, kanunu budur be çocuk. Birileri incitir, birileri incinir. Ya al takke ver külah, ya da al gülüm ver gülüm. Bunları yapmayı bilmeyenler bizler gibi üzülür... İnsanlarla uzun zaman yaşamak için acımasız olmak gerekirmiş, ne dersin? Nankörlük mayasına çalınmış bir defa... Ya seveceksin onları böyle, ya da üzüleceksin, hayat böyle... Ya da defolun deyip gideceksin, hayatmış, üzüntüymüş sizin derdinizden bana ne? 

İstediğin kadar ağla çocuk, seni dinlemiyorum artık. Benden birşey bekleme, çocuk olamam artık seninle. Bütün yaşadıklarımdan sonra geriye dönüp bir saniye bile bakarsam, bir daha adapte olamam acımasız dünyaya yeniden... Ama dur... Ağlamasana öyle... Hayır, yapma be çocuk, gözyaşlarını sakla artık. Evet yufkadır yüreğim, ama bu kadar da yürekle oynanmaz ki... Büyü de anla çocuk, büyü de anla. Beni taş kalplilikle suçlama, insanlarla yaşıyorum ben. Çocuklara sorarsan hayat bir oyundur, amma da basit be !... 

Dur çocuk, gitme ne olur... Kırıcı olduğum, yetişkin olup acımasızlaştığım için senden özür diliyorum... Bu dünyada sana da yer var...Bundan eminim çocuk... Bundan eminim. 

Bombalansan da, hor görülsen de, itilip kakılsan da bir yerlerde, sen yine tertemiz bir çocuksun, yemin ederim ki ben de senin gibiydim bir zamanlar... Belki hissettiklerini hissedemem artık, ama seni anlayabilirim. Hala ümit var bu dünyada... Salıncağında sallan çocuk, daha büyümene vakit var... Bu yükü ben çekerim senin yerine. Senin yerine de ağlarım, yeterki sen üzülme...  

Neşesiz bir çocuk yoktur, aydedenin selamı var sana, “uyurken büyüsün” demiş ve yıldızlardan gökyüzüne uçurtma resmi yapmış, sakın unutma çocuk... 
Düşünen Adam ve Dinleyen Çocuk . İndigo Dergisi yazıları. 10.2006

Olmak Ya Da Olmamak

Olmak ya da olmamak(*) ve bunun ardında kalanlar...

Bizi bizden alanlar, yüreğimizden bir şeyleri alıp yerine ağrılar bırakanlar… Garip ama gerçek olan bütün yaşadıklarımız… Bize lazım olmadığını bildiğimiz halde uçup gidesiye yaşananlar, maziden bize emanet atiye ait hatıralar... Hayır demenin mümkün olmadığı, evet demenin de zor olduğu, dur demenin elimizde olmadığı, öl demenin de kahırdan ağır olduğu durumlar… Ah etmenin kaçınılmaz olduğu anlar… Belki bu işte bir grilik daha var… Matlaşıyor gitgide cümleler. Beni yarımlayamıyor bu içimden geçenler… Ama yine de alnımıza damlıyor kanlı bilmeceler… Düşünmek, bir yüreklik sanat iken düşünmüyor bu kursakta kalan hevesi, kaderin son saniyede attığı ofsayttan goller... Hayatın liginden düşüyoruz yalnızlık ve ıssızlıktan, belki de birbirimizden habersiz boş yere üşüyoruz...

Doğarken ağladı ya her insan, acısıyla yanan ciğerlerinin… Sonra büyüdü ve yakmaya devam etti, kâh egzozla kâh nikotinle sıvayarak duvarlarını… Bir yangından arta kalan küllerle yanardağlar yaratmak istedi, düşünmeksizin var olmanın acılarını. Hedef tahtası olmamak için, olmayı hedeflemek ve küllenmemek için, içten içe yanmak ve acılarla pişmek istedi, zaman zaman gülmek için… Kime konarsa yürek onu koklamak, ya da kim daha fazla severse onu sevmek değil, beklentisizce ve sonsuza dek sevmek istedi, sevdikçe genişleyen bir yüreğe sahip olmak için… Bazen seni sevmeyeni sevmek de doğru, seni göremeyeni görmek gibi, talihsizce bir çarpışmaya engel olmak için… Kabul edebilmek de iyidir bazen vazgeçilmeyi, hoş görmek gözden çıkarılmayı, tencereden buharlaşan bir damla su olup, bir dirhemden bir bütüne ulaşabilmek ve tekrar susayan kupkuru toprağa düşmek için… Belki o zaman filizlenen güçlü bir meşe ağacının ululuğuna yetişirdi boyumuz ve seksenlik bir ninenin toprak rengi gözlerindeki yorgunluğun ve suyu kana kana içen Mali’deki bir çocuğun neşesi kadar görkemli olurdu kim bilir... 

Çok daha soyut olabilir miydi ifadeler, bilinmezliğin tarif edilemez gizemliliğine sürüklenseydik biraz daha eğer… Ama yine de eksik kalacak bazı şeyler, yaşamaya ve olmaya dair. O zaman süpürgeyi ele almak ve süpürmek gerekir yere dökülen hayal kırıklarımızı. Yaşamın daha neleri var çantasında gizlediği, kaç tane tavşanı var bizim bilmediğimiz. Belki de bilmemektir gizli tercihimiz ve bunun yarattığı heyecanın verdiği kifayetsiz kalışlar… Kim büyüsünü bozmak ister ki kaderin gizemli ağının ve an be an değişen etkisinin varacağı son noktayı kaç kişi görmek ister, elleriyle çizdiği hayat yolunun patikalarındaki sırları keşfetme şansını reddedip de? Ya bir keçi yolunda kaybolarak bitiyorsa bu hikâyenin sonu? Gökten kaç elma düşerse düşsün, keyifli olabilir mi bunu bilerek dinlemek?

Rengârenk bir piyano tuşlarında gezen müzik sihirbazının tınıları, ruhumun kayıp ırmaklarına giden yollardan geçermiş… Timbuktu’dan yükselen bir blues ritminin evrene yükselişleri (***) düş dünyamın derinliklerinden bulutlara merdiven dayarken, engelli bir kız çocuğu ayağa kalkıp arkadaşlarıyla oynamayı düşlermiş… Dar gelirli bir genç kız hayalindeki gelinliği alıp evleneceği günü hayal ederek başkalarının giyeceği şeyleri dikerken, Ankara’daki bir memur çocuğunu iyi bir okuldan mezun olurken görebilir işten eve giderken…

İnsanların hayalleri insanlara yetmezken, biz kimiz ki onlara mutlu olmaktan bahseden? Yine de bulaşır ve ulaşır birbirine içimizdeki hisler belki birleşik hayal dünyamızdan… Olmak lazım galiba, hiçlik çukuruna yuvarlanmadan önce… Ve dokunabilmek lazım, salt düşüncenin donakaldığı yerde, eylemsizliğin sevimsizliğine... El uzatmak ve sevindirmek lazım çocukları, çünkü onların gülümsemesi değebilirdi ancak yetişkin bir kalbin çocuksu yaralarına... Fakat ya her yetişkin büyümeye çalışan bir çocuksa? Sonrası sessizlik midir dersin? İlacımız yoktur zamandan gayrı, meğerki kalbimizin yarasını yaralı kalplerin sevgisi iyi etsin… Yine de “çocuklar” sevinsin, çocuk gibi sevinsin…

---

*     “Hamlet”, Shakespeare, “to be or not to be…

***   Ali Farka Toure …
Olmak Ya Da Olmamak . İndigo Dergisi yazıları. 05.2007

Doğru Kalemin Yazdığı Yanlış Yazılar

Kulak vermeyin bana, yazdıklarıma. Bakmayın dönüp gerinize bir daha bir daha. Alınmayın söylediklerime, gocunmayın sarfettiğim kelimelere. Benim dediklerimin ne kıymeti var ki hayatım dünyada en örnek midir sanki? Allah’ın kuluyum elbette ki, hatası ve sevabıyla. Ama yazdıklarımı yaşatıyor, doğrulttuğuma da şaşırtıyor beni şu Gardırop Dünya.

Nefret ettiğim gazları hava diye içime çekiyorum. Hava diye soluyorum karbon-stereo-dioksiti. Solungaçlarım olmadığına da yanıyorum bazen şu İstanbul’da. Oksijen tüpü kullanmamıza az kaldı. Aç susuz yaşama fikrinden sonra suda solungaçlarımın olması fikri de cazip gelmiyor değil hani. Denizler altında yirmi bin bir fersah. O son bir ben miyim yoksa? İnci ve mercanlar arama umuduyla yosunlara ve midyelere razı olmak, maceraperest bir hayal kırıklığı tadında karşı konulmaz bir okyanus lezzeti sunabilir bana… Mürekkep balığı ile kitapevi işine girme fikri de az parlak değil hani. Ya da kalkan ve kılıç balığıyla kılıç-kalkan su altı ekibi kurup tarihimizi su altında yaşatmalı… Böyle bir canlılar-arası işbirliği mübalağalı mı? 

Dostluk bazen herkesin gördüğü şeyleri görmezden gelmektir, bazen de kimsenin göremediği şeyleri tokat yemek pahasına söylemektir. Dostluk budur ama anlamaz herkes. Atılınca geri dönüşümü yoktur dostluğun, paketlenip evlere servis yapılamaz. Dostluk sakıncasızdır, yanlış anlaşılmasızdır, sahipsizdir, sahibiyettir bazen de asabiyettir en sevimlisinden. Açıkçası dostluğu kimse işine geldiği gibi yorumlayamaz, ben hariç. Tek bildiğim bunu doğru kalemle yanlışı yazarak yaptığımdır. O zaman bilinir ki en karşı çıkılası şeyler aslında dinamit patlatası değildir. Belki de yoktan var edilecek bir emeğin ön tasarımının iyi niyetler uğruna yok edilişine acıyla şahitlik etmek gibi bir şeydir dostluk. Verilen emeğin her zaman iyi yere gittiği söylenemez ama beklentisiz vermeden yerine ulaştığı da söylenemez. Söylenemeyen daha nice şeyler olduğu kesindir bu konuda. 

Hayatta şahitlik edebildiğimiz şeylere gerçekten şahit olabilmiş miyizdir, yoksa görüp de birşeyler yapamayacağımızı düşünerek yürüyüp geçmiş miyizdir? Gülüp geçtiğimiz şeylerin aslında yaşadığımız şey olduğunu farkedince farketmezden gelmiş miyizdir? En ciddi halimizle yazdıklarımız ya da söylediklerimizin aslında olduğumuz değil olmak istediğimiz şeyler olduğunu kaç yaşımızda anlamışızdır? Ya da aynaya kaçıncı bakışımızda sivilcemizi patlatmadan durabilmişiz ve kendimizi öylece kabul edebilmişizdir? Saatler saatleri kovalarken biz kimi kovalamışızdır? Öylece akıp giden faydalı düşünceleri not almak istediğimizde aklımızın dağılacağı tutması bizi rahatsız etmiş midir? Yoksa her hüzünde bir sahte gülümseme var mıdır, gerçeğe yeğ tutulabilen? Sahtelikle gerçeklik yer değiştirirse hangisinin yeri daha boşlukta kalır? Bütün bu soruların cevabını bilen kişiler yeter artık demedilerse, sözü dolandırmadan konuya gelmekte fayda vardır. Zira sözün dolanıp da gideceği belli bir yer yoktur. Söz ağızdan çıktıktan sonra tekrar ağza konamaz, söz yurtsuzdur yuvasızdır. Dünya kurulmadan önce de söz vardı, yok olduktan sonra da olacaktır. Söz aslında bağlı kaldığımız ve bizi biz yapan en önemli şeydir. Sözün üstüne söz yoktur ki söz söylenebilsin burada… 

Sadelikle abartının ortasında bir yerlerde yok olmaya yüz tutmuş bir biçarelikle kalemimden çıkan en yanlış cümleleri teker teker sıralamaya başladığım günler aslında düşüncelerimi ulu orta seslendirmeye karar verdiğim zamanlardan çok da eski değildiler. Böylece dürüstlüğün beni kurtaracağına en az yersiz konuşmanın zararından dolayı sükûtun altınlığına kapılacağım kadar inanıyordum doğrusu. Ama her şeyin çıktığı ve dâhice üst üste konduğu noktalar bir bir toplandığında bir ayçiçeği tarlası etmiyordu düş dünyamızın içinde aniden bitebilen. Bize ay çekirdeği çıtlatmak ve sessizce düşünmek düşüyordu, düşünceleri sorumsuzca kullanmanın kadere yenik düşürdüğü bütün kirli pasaklı düşleri tek tek ele alsak bile düz yolda yürürken düşmemize engel değildi düşünceli düşünceli basitçe yürümek bile…

Bazen hiçbir amaç olmaksızın kelimelerin ağzınızdan pat diye çıkıverdiği ve sonra ne anlama getireceğinizi bilemeden bir cümle kurmaya uğraştığınız oldu mu hiç? Bu kelimeler aslında bilinçaltınızda duruveren ve en beklenmedik anda çıkıveren, hazırda bekleyip aniden deliriveren hayatta tanıdığım en fırsatçı kelimelerdir ve beni yerin dibine sokar. Oysaki ben, dağarcığımdaki kelimeleri tesadüfen havaya atsam üst üste bir kompozisyon olarak gelirler diye düşünmeyi marifet bilen ben bile kelimelerin elinde aciz kalırım en savunmasız o anlarda. İşte o anlarda ya sonsuza dek susmak ya da o bilinçsiz başlayan cümleyi gözükara olarak tamamlamak gereklidir. Ben böyle anlarda cümleyi ne pahasına olsun tamamlayanlardanım, o cesarete sahibim. İşte o yüzden kalbimde bir şey tutamayan ve kalbimi kirletmeyenlerdenimdir de aynı zamanda. Çünkü kalbimde kalacak en küçük gizli saklılığın bana vereceği acı en fazla böyle bir beklenmedik anda ağızdan çıkan kelime olur ben de. Eğer büyütüp çığ haline getirsem kimbilir ne acı sonuçlara ortam olur bu beden.

Çığın altında kalıp hala kayak yaptığım zannedilmesin bu anlattıklarımdan sonra. Ben bu kadar marifetli biri değilim elbette. Bozguna uğradığım anlar herkesinkinden belki de bir kat fazla. Ama bildiğim bir şey varsa kendim hakkında, en azgın bozgunları bile düzgünleştirebilmeyi kendim için bir görev sayarım. Alınacak bir ders yoksa da alırım dersimi ve yalnız kalır ve mulaka kafamı toparlarım…  

 Bu yazıda bir bütünlük arayan gözler boşuna yorulacaklardır ama, okumayı seven yürekler asla boşuna çarpmayacaktır. Hem okumayı hem de yaşamayı seven gönüller kendi paylarına düşen gülümsemeyi alacaklardır. Belki de gözden geçirilecek nice hatalar ve nice doğruluk payları vardır, eşe dosta ve kendimize düşebilen. Belki de kendi düşmemize ve düşünmemize gülmekte geç kalmışızdır. Belki de kendimizi ciddiye aldığımız derecede ve hatta iki katı kadar kendimizi bir kenara atmalıyız, kendimizi hırpalamadan bunu yapmayı öğrenmeliyiz. Meliyiz malıyız, gereklilik kipidir. O yüzden bu yazıda bu kalemden çıkan meli ve malı kısımlarını atmalıyız. Atlıyız, süvariyiz, “1” beygirlik yolcuyuz.

Kervan gelir ve kervan geçer, develer tellal pireler berber iken, sabrın sonu selametmiş, hayallerin sonu yokken, uçsuz bucaksız bir ülkede, sebeplere sığınmış insanların sakince kaçtığı ikilemler ve boşluklar arasında kendilerine has bir köşeleri olurmuş. İşte bu köşelere kendilerinden başka kimseyi almazlarmış çünkü eğer biriyle paylaşılsa zaten bu köşeler de ortada kalmazmış. Yalnızlık diye bir şey de olmazmış. 

Demek ki ortada bir sorun ve buna karşılık bir çözüm varsa, o da sığınılan bu köşelerin aslında paylaşılmakla küçüldükleri veya hayal kırıklığıyla büyüdükleriymiş. Bir kişi diğeriyle paylaşacak ne kadar çok şey bulursa gizli köşesi yok olabilir… Teoride bu mümkün gibi görünse de ben yine de köşeme sımsıkı sahibim ve benden başka kiracı istemiyorum. Benim istediğim tek şey başkalarının kalbinde de yazlık bir köşe edinmek… İşte buda sıcak kışlık köşemden feragat etmemi gerektiriyor. Demek ki ben kendimden verdiğim ölçüde başka bir kendimden daha bulup yanıma alabilirim… Bu da bana gayet adil görünüyor… Ama bunların hepsinin tepemizdeki bizi baş aşağı çeviren aynadan nasıl göründüğünü aynayı tutan o ellerin sahibi dışında hangimiz bilebilir?
Doğru Kalemin Yazdığı Yanlış Yazılar. İndigo Dergisi yazıları. 09.2007

Kör Talih ve Kahpe Felek, Günah Keçilerini Kaçırmak Gerek

Rüzgar kırdı dalımı

Ellerin günahı ne

Ben yitirdim yolumu

Yolların günahı ne
 

Hep yar peşinde koştum

Hem küstüm hem barıştım

Kendim dillere düştüm

Dillerin günahı ne

Ne kış dedim ne bahar

Gezdim sabaha kadar

Erken ağardı saçlar

Yılların günahı ne (*)

Hayat yanı başımızdan akıp giderken... Kimsenin olmadığı bir anda yalnız bıraktığın çaresizliğine ve yapayalnızlığına arkanı dönüp gittiğinde bir elin omzuna dokunması ürkütmez miydi seni? Tut ki sen yaşlanmış, perişan olmuş ve pişman olmuş bir halinle geri dönüverip geçmişine yeni baştan dokunmak istedin bir hekimin eliyle… Acılarına dokunmak, pişmanlıklarını ortadan kaldırmak için ikinci bir şans bulmayı çok istedin… Bu şansı kullanmaz mıydın, geriye gelip de omzuna dokunmak için, kendine çektirdiğin çileden sonra yüzünün, saçlarının, ruhunun nasıl da solgun düştüğünü kendine göstermek için? Buna imkân yok diye düşünüyorsun kimbilir… Ama ben var olduğunu söylüyorum sana. Ne duruyorsun peki, geçmişe gidip uyarsana gençliğindeki kendini… Sen şimdiki şimdidesin… Geçmişteki şimdinden farkın ne? Farkettiysen kendini, yaşadıkların gerçekten açtıysa gözlerini yaşadığın buğulu geçmişin günahı ne… Belki artık geri dönmek için çok geç, belki de bir yere dönmek için daha çok gençsin… Belki dönemem diye düşünüyorsun kim bilir. Ya dokunabilseydin omuzlarına geçmişteki Sen’in… Uzar mı o zaman akşamlar yine… Kısalır mı yeni baştan düşlediklerin… Artar mı o zaman umutların? Biter miydi heveslerin…

Ne söylerdin kendine yaşlı ve yorgun halinle?  

Konuşmak mı isterdin sadece bakışmak mı, anlaşılmak ve susmakla, kelimelerden arınarak.… Gerçi genç halinle gördüğünden ödün kopacak… Gerçi o omuz sarsılacak, yüreğin çıkacak… Genç halin durumu o an anlamayacak… Belki de seni düşman bilip de saldıracak… Ama vakit tamam, sabahın seherinin yolundasın,  olgun olmayı ve dalından düşmeyi göze al ve pişmanlıkları rüzgara bırak… 

Atına atladığın gibi yoluna düş hayallerinin… Yeni baştan inşa et yorulmuşsa bedenin… Düşlerin ellerinden tutacaktır senin… İç huzurunun kale burçlarında dalgalansın el değmemiş maviliklerin…

Yola çıktığın zaman yanına ne gerekiyorsa yanına alma artık. Yükün yeterince ağırdır sana… Yola güven, ve ona doğru ak, hızlı akan dereler bazen çağlayan olacak, bazen de yatağında kalan huzurlu  bir ırmak… Çağlayanın hışmını artık gerinde bırak. Yollarında dolaştığın geçmişteki o sokak, dolandığını görünce ne fısıldayacak? Hatıralar düşüncelerinden çekebilir huzursuzluk iplerini… Hayat sana daha ne bırakacak? Yolunu yürümelisin… Ay çıkıyor, işte güneş batacak… Gecenin kör karanlığında olsan bile… Yolunda yürümek sana çok yakışacak. 

Aşk ol, sevgi ol, deniz ol, martı ol, rüzgar ol, balık ol, şiirde bir mısra ol, gönülde sevinç ol… Bıraktığın adressiz mektuplar artık yola çıkacak. 

Duygu ol da taşı onları, umut ol da besle, düş ol da canlandır… Kapanan gözler yeni bir ışığa açılır ya bir son nefeste…Sen üfle pastandaki mumları tek nefeste.. Yeniden doğ şimdine, teslim ol(ma) kaderine, yaşarken bu göğsündeki kafeste, duymak istediğin belki güzel bir beste… Dinle ne diyor sana…

Rüzgâr kırdıysa dalımı, ellerin günahı ne? Ben yitirdim yolumu, yolların günahı ne? Bir yolculuk heyecanı sardı beni, umudum yeni adreste… Akıl O’nu hissetmiyorsa kalbimin günahı ne? Her şeyi saran nurdan bir çerçeve…  Gözlerim görmüyorsa, ruhumun günahı ne? Ruhunu kelepçeliyorsan, acıların günahı ne? Uyan bütün kâbuslarından ve rüyalarını yaşa, derininde… Her şey sana ait, her şey şimdide…

---

(*) Güftesi Fuat Edip Baksı ve Bestesi Selahattin Erköse’ye ait olan Türk sanat müziği eseri.
Kör Talih ve Kahpe Felek, Günah Keçilerini Kaçırmak Gerek. İndigo Dergisi. 03.2008

Kelebek Gibi Uçamayan Şişman Peygamber Devesinin Celallenişleri

Görebilmeliyim peşime düşen bulutların azizliklerini, sükûta uğrayan karıncaların süpürge tohumlarını yutuşlarını ve hisse satışlarının düşüşlerini. Görebilmeliyim diye geldim Kafdağı ülkesine, Kaf dağının ardındaki pembe renkli bulutların çocuk uçuran uçurtmaları yutuşlarını. Oysa görebildiğim tek şey, ufkun hayal edebildiğimden daha da uzakta olduğu oldu, Batıdan daha Doğu. Ufka doğru yürümek ufuksuzluğun daniskası ve düşüncelerin en sıskasıydı, evet bu doğru.

Koklayabilmek isterdim parayı, güzel kokar dedikleri fakat kirleten elleri, kapatan gönülleri ve körleten gözleri.  Hayatta kesekâğıdından daha keskin olan tek şey olan kâğıt paranın akçe kesesine dönüştürdüğü o demirden eller, kirli tırnaklar, yumak yumak olmuş içten pazarlıklı göbekler ve yumuk yumuk olmuş gözlerden yana olmayı başaramamış ufku dar insanlardan biri olabilirdim belki. Oysa pelerinsiz kahramanlar gibi parasızdı da insanlık, bunu ne bilirdim?  Ne hikmetse bir türlü bitmeyen ihtiyaçtı, kararttığı gözlere inen açık yeşil bir perde, tuhafiyecide duyamayacağınız kadar da tuhaf bir sesle açılıyor işte;  ikinci perde.

Anlatsam da anlamazdılar beni, dinlesem de dinlemedikleri gibi, ilk defa duymadıkları ve asla anlamadıkları şeyleri. Barutların patlayamadığı tek yerdi,  leş kokulu çürümüş botlarımın içi. Öyleyse barutlar patlamalıydı içimizde, dökülmeden cümlelerimize, gelmeden fikirler üstümüze üstümüze. Cümle âlemin dökemediği baruttan çöpleri döktükleri tek yerdi komşumuzun arka bahçesi.  Kanla yıkandığı belliydi sahte kurtarıcının dünyayı kendisinden kurtardığı kıllı elleri. Kesekâğıdına doldurup toprağa gömmeli işe yaramaz düşleri, içine de –di’li geçmiş zaman eklerini koymalı. Böylece başka cümleler kurmayı öğrenir kimi işsiz ve sözel yeteneksiz yazıcılar. Kös kös tef çalmakla değerlenecekse eğer Türk sanat musikisiyle yıllanan konaklar, zamanda sıkışıp kalmak için kaç gramafonluk şarkı var?

Onu bunu bilmem ama izini bilmediğim, suyunu içmediğim yerlerde ruhumu kaybettiğimde,  eve döneceğim yolu bir kez öğrensem bile bana yeterde artar.

Bir okul bir duvarı yıkık bir bina yapana kadar, bir öğretmen ve bir öğrenci bulana kadar, bir de ders çalışmayı öğütleyen ana babalar olmadan bitmiş sayılmaz. Bir ülke, uzaktan bakmadan, istemeye istemeye terketmeden, soğumuş yüzlere dokunup ellerin yanmadan önce sevilmiş olmaz. Ve hiç bir yar, yer bile işgal etmediği halde özlenmeden önce kıymete binmez. Ellerimiz yıkanmadan yemek yenmez. Kurallar delinmeden ceza verilmez.  Deliye 41 birinci kez deli denmeden hiç kimse delirmez.

Hasta olduğun her gün sağlıklı gibi davran prensibine uyuyordum elbette, ama günden güne ustalaşıp beni doktor sanmasınlar diye bu huyumdan vazgeçtim. İçime attığım şeylerden yaptığım el işlerini satarak zengin olabilirdim ama onun yerine işte bu cümleyi edebiyat hazinesi ya da sözeniyet gazinosu hevesine uyup da yanlamasına yazdım. Elleri işte gözü oynaşta dedikleri insan tipine aykırı bir biçimde insan gibi yaşamaktan yorulan bir aylak ve hayatta iyi pişmemiş ama zamanından önce kartlaşmış bir çaylak için alnının terlemesi kadar garip bir şey olamazdı bence. Hâlbuki acılarla dolu hayat, koyayım da on tur at tarzında bir komediye dönmeden önce kaybedeceği bir kültür seviyesi bırakmamakta bu kez ısrarcı görünüyorsa da,  sağlık ve zaman değerleri keşfedilen hazinelerden ibaretti, ıssız bir adada ne kadar zengin olabilirseniz işte o kadar. Gitmem gereken yerlerde bir saniyeden daha fazla durmamdı bütün kabahatim. Niyet ne kadarsa, akıbet yarısı kadar. 

Yaşamaktan şikâyet ettiğim falan yok benim, beni ister böyle sevin ister yerin. Fakat hiç görmeden sevebilen bir körün aşkına nankörlük eden gönül âmâ’larına yas tutup ağlamak için önümde daha çook uzun yıllar var,  önümü bile göremesem de yarınımdan eminim..

Kelebek Gibi Uçamayan Şişman Peygamber Devesinin Celallenişleri. İndigo Dergisi Yazıları 05.2008

Ölüm Üzerine Aykırı Düşünceler

Ey ölüm, ne büyük boşluksun içimize sinmeyen... Yüreğimize oturan bir lokmasın boğazdan geçmeyen. Kim kendine kondurabilir ki seni, öyle kasvetli öyle siyahsın ki… Kim içine alıp sarıp sarmalar seni, öyle şirretsin, öyle acı verici bir soğuk rüzgarsın ki, senden uzak olmak istiyorum herkes gibi. Ama öbür yandan düşünüyorum seni bazı bazı. Ne kadar da yalnızsın, acaba haksızlığa mı uğratılmışsın?

Acaba bu koca kafalı insanlar kendi sonlarını görmemekten ötürü seni mi cezalandırıyorlar, işte onu bilemiyorum... Sen insanların arasına ayrılık veriyorsun, sevgiyi özlemle değiştiriyorsun. Oysa bilemiyorum olmasa bu ayrılıklar, sever miydi bu kadar çok insanlar birbirini, hiç korkmaksızın uzağa düşer diye öyle? Biz ve yaşam yorucu olmaz mıydı bu dengesiz ve altı üstü bomboş dünyada? Gitmek ne kadar uzağa düşer, kalplerden öte bir yana? Zaten kalbinde olmayan kimse senden benden ayrı mı düşer, kalbinde olan zaten kalbindedir ya. Yoksa bu göz cismini görmeyince, bu kulak sesini işitmeyince, unutur mu bu nankör beyin yanına aldığın, sevip saydığımız o her bir kimseyi? Üzüntümüz geçinceye kadar mıdır ki sevgimizin büyüklüğü…

Ayrılığın burukluğu, yüreğimizin yangını sönüverir mi yılların tozları altında, sevgimiz biter mi elimizden aldıklarına? Kim sana karşı koyabilir, peki ya kim meydan okuyabilir yaşama ve ahengine? Yaşam, ve sen, sen ve yaşam bir elmanın iki yarısı… Koptuğu an ölmeye başlar meyveler dallarından… Ayrı düşünce, çekirdek ve meyveler, çekirdeğin toprağa kavuştuğu an yeni bir fide doğmaya başlar.  Sen olmasan meyve vermez yeni doğan ağaçlar, sen olmasan doğmaz yeni ve taze meyveler. Sen olmasan yaş ağaç kabukları kuruyup da değerlenmez antika tadında…

Ölüm ne bir son ne bir yok oluş, ölüm aslında bir varoluş… Sen ne bir son durak, ne dönülmez bir liman, sen yalnızca bir ara istasyonsun karadan denizin dibine dalmayı, denizden karaya ayak basmayı, karadan havaya karışmayı, havadan yere inmeyi müjdeleyen. Eğer ki son değilsen niye bu kadar zorsun sen, niye bu kadar kaçılası ve niye bu kadar gaddarsın sen ey siyah prenses? Seni seven değil ama anlayacak bir kişi bile yok mudur şu ölümlü dünyada...

Korkumuz odur ki yalnızlık var bu işin ucunda, sevdiklerimizden ayrılmak var, doyamamak var… Ölümle arkadaşlık kolay olur mu? Ya sevdiklerimizi alırsa yanımızdan… Onları özlemek var, dert var keder var acı var hüzün var, var da var…

Öte yandan denklemin bir ucunda kader var, diğer ucunda da ömür var sınırlı ve bitip tükenmeye, tüketmeye ve yok etmeye meyilli… Bir de ölümsüzlük özlemi var, tüm bilimsel dünyalıların ütopyası... Dünyada bir ölümsüzlük ütopyası, ütopya olarak kalmaya devam edecek, ölüm gerçekliği tek bir canlı varlık yok olmadan kalıncaya kadar. Dünyanın kendisinin adımları sertleşen ölümü, ölümsüzlük için aslında gözden kaçmış bir sorun olmalı. Ömrü çok uzun bitkiler var, algler, bakteriler… Peki tıpkı onlar gibi olumsuz olmayı aklı başında kim ister? Fotosentezle yaşayalım, ya da suyun dibinde donuk bir nokta gibi olalım diye hayal eden aklı evvel kimdir? Yeter ki uzak olsun bu ölüm diye mi bu onursuz ve sorumsuzluk arzusu, yok istemez eksik olsun.

Ölüm bir bilinç değişimidir, bu bilinci edinmek ise gayet korkutucu bir bilgidir… Sadece bu yönüyle bile ölüm kavramı aslında metafizik açıdan çok değerlidir. Meseleyi ortaya nasıl koymalı? Mesele ölmek değil nasıl ölündüğü müdür? Mesele ölümden öncesi, neler yapıldığı, ne kadar taş üstünde taş bırakılmadan süreksiz mutlulukların yarattığı travmaları ve keder molalarıyla süslü dünyevi huzurun bıraktığı boşluğu dolduramamak mıdır? Yoksa mesele, ölümden sonrasının getireceği sürprizler midir? Ölüm sonrası için Eski Mısır’daki gibi piramitler dikmek ve içine değerli metalden mutfak eşyaları ve erzak almak mı gereklidir, bir gidip bir daha geri gelen ve oradaki lazım olan ihtiyaçları belirleyip dünyada alışverişe çıkan hiç bir Yaradan’ın kulu görülmüş mü? Hazırlığı nedir bu işin? Nasıl yaşarsam bu ölüm bana geldiğinde gözüm arkada kalmayacak? Ne olursa başlarına geldiğinde ayrılmanın verdiği istemsiz hüzün haricinde buruk da olsa gülümseyip sevinerek yolcu ederim o yaşamın misafirlerini… Ne olmalı, nasıl olmalı, ne kadar çaba göstermeli ve de ne uğruna? İnsan maddi bir yok oluşa veya son buluşa göre mühim bir hazırlık yapar mı? Tam aksine elindeki vaktini en pragmatik şekilde geçirip heveslerini almaya çalışır değil mi? Carpe Diem! Eğer devam eden bir anlam yoksa bu sondan sonra, niye bu kadar isteksiziz mutlu ve sıkıntısız yaşamak konusunda? Söz gelimi, neden yaşlanıyoruz? Hastalıklar neden? Her şeyimizi eksiksizce ve sabırsızca yerine getirme telaşı içinde olmamız, şayet her şey bir gün son bulacaksa, buzdan en muhteşem heykelleri yapmak veya deniz kıyısındaki kumlarla dünyanın en güzel şekillerini çizmek gibi beyhude bir caba olmayacak mi eninde Sonunda? Sona erip kaybolacaksa sahip olduğum bütün neşem, ne şekilde erdiğinin ne önemi var?

Bütün bu soruların ardında yatan bir tek cevap var, ispatsız ve bilimsiz tek bir gerçek var ki o da, ölümün son diye bir şey olmadığı… Hiç kuşkusuz bir boyuttan diğerine atlamak öyle kolay değil ve tek kişilik bir deneyim, ki biz işin hep de gidenlerin ardında kalan gözüyle ilgilendik şu ana kadar ve bencilce kendi yalnızlığımıza üzülüp durduk… Giden kişinin akıbetini ise asla düşünmedik, onun yerinde bir saat olmayı bile asla istemedik... Varsa bir yiğit çıksın meydana, gömülmek isteyen toprağa bir saat için de olsa. Şüphesiz ancak derin bir olum uykusu buna müsamaha etmemizi sağlatırdı, yoksa bunu hissetmeyi istememiz gayet olanaksızdı. Eğer bir gün gelip de biri sana, “Yeter artık, artık toprağa karışma, karbon döngüsüne katılma zamanın geldi, gir şu böcekli kurtlu mezara da toprakla üstünü örtelim” diyecek olsa, ya oradan tüymen ya da gırtlağına sarılman gerekmekte olduğu çok açık değil mi? Kimse isteyerek yapmayacağına göre, en uygun şifa idi olum buna. Kaldı ki ölen sadece bir beden ise, içindeki ruh ise karbona dönüşmeyeceğinden onun akıbeti çok büyük ihtimalle başka bilinç seviyelerine ulaşmaktır aslında. Bunu bana dedirten basit bir mantıktır, ötelediğim tüm dogmatik bilgilerin dışında. Ben daha bugüne kadar ruhumu görüp de hissetmiş değilim, ancak, varlığından şüphem yoktur çünkü bitkisel hayata girmiş bir cesetten farkım oldukça çoktur. Bir kere düşünebilir ve düşündüklerimi ifade edebilirim ve varacağım sonuçlarla önce kendi kendimi, sonra başkalarının düşünmesine vesile olabilirim… Ben bunu yapabilirim ve bana buna sahip olduğumu mantığımda ispatlayan tek bir gerçek var, o da ölümün inadına varoluşundaki karşı konulamaz gizem…

Onun için diyorum ki, ey ölüm, sen değil bizler suçluyuz aslında, seni  kötümser algılamayı biz seçtik, çünkü kendi açıklarımızı gizledik, seninle baş başa kalınca, soğuk nefesini sırtımızda duyunca nereye ve nasıl gideceğimizi bilemedik, senden önce nasıl yaşayacağımızı düşünemedik, sen onları yanına aldıktan sonra yalnız kalmaktan çok korktuk, seninle buluşmamaktan da olabildiğince uzak durduk, seni sevemedik çünkü biz bilmediğimiz hiçbir şeyi sevmedik, seni de sevemeyiz… Oysa sen varken bir anlama geliyor bu sınırlı hayat, sen olmasaydın onun ne ifade ettiğini anlamamız cidden çok zor olacaktı. Bunu görememek  belki geç kalınmış bir bilincin sancısından çekinmek, belki ayrı kalmanın zorluğundan kaçınmaktır, ama eninde sonunda aynı kadere boyun eğecektir canlı olan her şey, fakat mağlup da olmayacaklar, tarladaki başakların rüzgara boyun eğip yemişlerini ona asla vermedikleri gibi.
Ölüm Üzerine Aykırı Düşünceler. İndigo Dergisi yazıları 06.2009

Elbette Varlığım Elimde Yokken Yokluğum Kadar Varlık’ım…

Şarkısını dinlerken şakır şakır yağan yağmurun, su damlacıklarının kurduğu orkestrayı yöneten şef edasıyla hareket eden bir otobüs şoförü, yol kenarında bekleyen yolcuları almaya giderken yolda yürüyen insanları foşurt diye ıslattığının farkında bile değildi. Ancak salkım saçanak yağmur altı olan insanlar da farkında değildi daha önce mi yoksa daha sonra mı daha fazla ıslandıklarının… Neyse ki çamurun kirlettiklerini yağmur temizlemekteydi, aksi halde bu hayatın çekilmez çilesi neydi?.. Niyeydi bütün bu yaşananlar ve başımızdan akanlar, her şey şu yağmur gibi akıp gitseydi de, bir an önce bitseydi. Böyle bir sabırsızlık hâkimdi sıkıcı dersi dinleyen çocukta, tüm mal varlığının kaç misketten ibaret olduğunu düşünürken baygın bakışlarından kuşkulanmayı oldum olası adet edinen öğretmeni tarafından sözlüye kaldırılmıştı ve zilin çalması için dua ediyordu. 

Verilen aritmatik sorusunu cevaplamak için düşündü düşündü ama olmadı. Boşa koydu dolmadı, doluya koydu almadı. Eline tebeşiri aldığı gibi tahtaya yazmaya başladı. Ama yine kafasındaki gibi olmadı. Tam doğru diye düşünürken siliyordu. Tam da yanlış bir şey olacak diye içinden geçirirken onu yazıyordu. İşte böyle bir silip bir yazıyordu. Öğretmen saatine bakıyordu, bakıyordu, bakıyordu. Zil çaldı ve öğrenci buna bayıldı. Ayıldığında kendini bambaşka bir yerde buldu. Orada ne bir okul, ne de bir problem vardı. Elbette orada zaman da yoktu, mekan da. 

Bir hayat var elimizde, bir tahta ve bir tebeşir, silginin eşliğinde.. Elbette hayat yaz-boz tahtası değildir, olmamalı. Ama yazdığımız kadar bozmuyorsak hatasız kul da değiliz, mevduatımız da bankada duruyor olmalı. Biz öldüğümüzde de duruyor olacak, harcamazsak. Ya büyüyecek ya da sıfırlanacak eğer kullanmaya kalkarsak… Ya da bizimle birlikte tarihin sayfalarında zenginliğimiz saygın bir yer bulacak ve olduğu gibi bir yakınımıza miras kalacak. 

Miras derken, hazıra konmayı çağrıştırır insana bu kelime. Biraz da kasvetlidir aslında, başımıza gelmesini pek istemeyiz, seviyorsak eğer başımızdakileri. Biliriz ki başımızdakilerin başımızdan gitmesi halinde, miras denen hazır lokma hali de başımıza gelecektir. Ne o gelmesin ne de onlar gitsin isteriz ama istemediğimiz bir şey de değildir hazır lokma yiyebilmek aslında. Yaşamak pek böyle bir ring oluşturmuyor insana, boks kurallarına göre de değil, vurdu mu esaslı vuruyor midenin tam ortasına. 

Mide ağrısından yakınan yaşlı teyzenin emekli maaşını yatırdığı o bankadaki az kıdemli memurenin de düşleri aslında böyleydi galiba. Birikmiş mevduatları gördükçe, bir gün en karlı yatırımı kendisinin yapıp en büyük mevduatların sahibi olarak bankadan emekliye ayrılacağı günü görür gibiydi, düşlediği o paraları para makinesinde pırt diye sayarken. Yani en azından şu anda okula giden oğlunun geleceğini garantiye alacak kadar parası olsun, gelecek kaygısı taşımasın istiyordu. Kaygılarla geçiyordu zaten ömrü, bir de cari açık vermekten korkuyordu, hem kendisine ait olmayan paradan hem de gelecekten ödünç aldığı günlerden… Sahipsiz kalmasından korkuyordu yavrusunun belki de o yanında yokken.  

Varlık ve yokluk arasında belki de ölümcül bir imtihana çekiliyoruz kim bilir…

Asıl söylemek istediğim konuya beni taşıyan bu konudan köprüler arasında yolumu kaybetmeden bıraktığım yerimi bulabildiğime sevindim. Ne var ki yönümü şaşırmaktan da kurtulamadım, yolumu bulduğumu zannettiğim zamanda. Bir tarafta yokluk, bir tarafta da varlık hükmünü sürüyor ukalaca. Ben de yokluğun içinde varlığı, varlıkta ise yokluğu bulmaya çalışıyor, kendimce sentez yapıyordum kendi yaşamımı. Kaybolduğum her an aslında bir şeyleri yeniden bulduğumu hissediyordum ama içinde var olduğumu düşündüğüm şeylerin yok olmasına bir türlü alışamıyordum içten içe. Gidenlerin gitmesine, okulumun bitmesine, şarkıların susmasına, saatlerin dolmasına, güneşin batmasına, gözlerimin dolmasına, uykumun gelmesine… Bazen ürkekliğime bazen çekingenliğime, bazen cesaretsizliğime bazen de sabırsızlığıma isyan ederken, her eylül ortası gibi sınıfları dolduran ilkokul çocukları kadar yeni başladığımı hissediyorum hayata, her sabah. Ya kumarda kaybedilenlerin bir çırpıda kazanılacağı bir sokak kavgasının tarafıydım ya da unuttuğum her şeyi hatırlamaya çalışan bir Alzheimer hastaydım. İlle de kaybettiğim şeyleri geri alma telaşındaydım, ne var ki elimdeki yumurtaları unuttum. Şimdi onları yerden toplayıp, tuzla buz olmuş kabuklarından arındırıp öylece omlet yapmak gerek, ya da açlıktan ölmemek için onları zaten yediğini hayal etmek ve bu zihni tokluk içinde açlığa direnenlere imrenmek…

Elbette Varlığım Elimde Yokken Yokluğum Kadar Varlık’ım . İndigo Dergisi. 10.2007

Sarı Mektup

Damla damla akıttım,

Sel oldu özlemim...

Kavuşmayı bekliyorum

Çamurunu bile özledim.

 

Ayı bir yanıma

Güneşi bir yanıma verseler

Ne senden vazgeçerim

Ne seni sevmekten...

 

Rüyalarıma doldun

Nasıl akıtayım?

Silinmez oldun

Neyle avunayım?

 

Yoksun, ve yokluğun her şeyden daha çok batıyor bana...

Seni yok olasıya seviyorum

Anladım yokluğunda.

 

Hiçbir göz senin kadar sıcak bakmadı buralarda... Hangi sohbeti açsam en vurdumduymaz bir konuda, sonu yine hep seninle bitiyor... Bir bakıma senden çoook uzaklarda, seninleyken olduğumdan daha çok seni yaşıyorum... Sen benim dimağından hiç çıkmayan bir tablosun, en güzel renklerin dışa vurduğu, en güzel hayallerin can bulduğu.. Kimi zaman eskisinden de fazla, yakından da yakinim sana, böyle uzaktan uzağa... Fırlatılan bir bumerang gibiyim dünyanın diğer bir ucuna, turlayıp geri donuyorum yine ben sana. Hayran oldum sana, sensizliğin ıpıssız çığlığında kulaklarım her şerrine sağır, gözlerim yokluğuna ve yok sayılmana kor oldu... Kapanmadı kalbimdeki o sevgisiz boşluk, senden ayrı düştüğümden bu yana... 

Fındık kabuğuna sigar da sensiz gecen mutluluklarım, kale kapısından sığmaz bu hasretim...Aç değil, muhtaç değilim, ama yokluğundan muzdaripim... Seninle gecen yaşlılığı, sensiz gecen gençliğime yeğlerim... Bir akarsuyun kolları ne kadar yüksek dağlar ve tepelerden uzaklara aşsa da, yine dökülür yatağına…Böyle olsun benimle senin arandaki anlaşma, Allah'tan dilerim... 

Hani otobüste fazla biletini sana verip para kabul etmeyenler vardı ya, iste onlar burada yasamıyor... Rüzgara karsı oturup da kimse martılara simit atmayı göze alamıyor, ne öyle bir deniz var geçilecek, ne de öyle bir mevsim var göğüslenecek... Sokakta ne bir kedi miyavlıyor, ne de sen şakrak bir çocuk seksek oynuyor... Burada senden uzaklarda, tanımadığım bir çocuğun başını okşamak çok ayıp karşılanıyor, gerekçe: yabancı insanlar masum değil... Kalbim öyle kirik, insanlar öyle korkak... 

Herkes çok yaban bana, yabana atar beni ilk fırsatta. Bir sen anlardın kim olduğumu bir bakışta... Dinlediğim her şarkinin sözlerini anlardım seninleyken...  Bir nakarat söylerdim ve çevremdeki herkes anlardı içimden geçenleri ben söylemeden... Halden anlardı bakışlarıma karşılık veren o meçhul bakışlar, yorgun da olsalar hayatin üst üste gelişlerinden... Tek kendilerinin derdi değildi ki onları üzen... TV'de izlediklerine, komsularının derdine ağlayan, bir sıcak çorba yapan, kendi durumuna hiç bakmayan birine hiç rastlamadım desem sakin ola şaşırma... Çünkü... Kendi kendini kurtarmalı, kendi dünyanı kurup içinde yapayalnız yaşamalısın, maddiyatın kara kuru yasasına göre. 

Evet kabul, seninle olduğumda her şeyden mutlu değildim hayattaki kavgadan, gürültüden, beynimdeki kirlilikten... Ama sen vardın, orda burada etrafta, gözümü bir an yumsam açtığımda yanımda... Simdiyse kapkara bir sensizliğin üstünü kapatan kupkuru bir yapay dünya...Ya sen, sen neyle oyalandın bensiz? Üşüdün mü esen rüzgardan, yağmur ve çamurdan kirlendi mi ellerin... Yağmur yağıyormuş duydum, rahmet akıyormuş göğün yanaklarından... Oysa ben canim sıkılınca efkarlı bir şarkıya dalıp ağlayamıyorum bile. Burada hep kar yağıyor ve yine hep kar yağıyor... Gözyaşlarım donuyor soğuktan... Hava sıfırın altında sensiz...

not: Chicago'dan özlenen Türkiye'ye selam olsun.

Sarı Mektup. İndigo Dergisi Yazıları 02.2009

Garipnameler

Garipnameler  .I
Bir şeylerin sızısı var içimde

Kozasında unutulan bir kelebek

Beşiğinde bırakılan bir bebek

Dalları kırılan bir çiçek

Ya da kuruyan bir dilim ekmek

Bu kadar sahipsiz kalacak onsuz bir yürek

"Üzgünüm" demek bile yetişmeyecek.

---

Garipnameler  .II
Üşümekteyim şimdi sırtımda kazağımla
Korkuyu bilmeden titremekteyim.

Güneşlerin batışları altında gölgesi uzayan çınar

ağaçlarının boyu yine aynı kalıyor

Bir yaz daha son buluyor
Bir aşk daha delip geçiyor
Bir kış başlıyor yürekte.

Bir düş noktalanıyor

Bir trampet çalıyor uzaklardan
İki araba geçiyor sokaktan
Bir çocuk el çırpıyor
Bir uçan balon kaçıyor
Bir çocuk arkasından bakıp
İçli içli ağlıyor.

---

Garipnameler  .III
O kadar güzeldi ki gözleri, arkasından ağlamak bile zordu
O kadar güzeldi ki sözleri, düşünmek beni yordu
O kadar sevimliydi ki yüzü, bakmakla yüreğim doydu
O kadar sıcaktı ki yüreği, ayrılmak bana koydu.

---

Garipnameler  .IV
Günler gelip geçecek
Akşamlar sabah olacak
Kışlar yazı getirecek
Fidanlar meyve verecek
İnsanlar kalabalığa karışıp yüksek sesle türkü söyleyecek
Çocuklar büyüyecek
Köpekler kuyruğunu sallayacak
Çınar ağacının gölgesi büyüyecek
Dallarına salıncak kurulacak
Kalpten gitmeyen kara sevdalar sonunda durulacak
Son bulmayacak tek şey var 

Fotokopisi başkalarında dursa dahi, 

Sevginin aslı içimde kalacak 

Daima.

---

Garipnameler  .V

Birileri kaleye geçtiler
Birileri eldivenleri giydiler
Birileri şut çektiler
Tam kalbime gitti top
Çıkaramadım
Gol yedim senden kaderim
Doğrusu böyle şuta ne derim
Ağlamakla bitmez kederim
Alay edip küçümserim
Gollere seyirci kalan
Hüzünlü kale direklerim 

Siz olmadan ne ederim.

---

Garipnameler  .VI

Sevmek gönülden delice

Bazen hüzne denk bazen sevince
Bazen kalpte bir çiçek kırılınca
Yenisini dikmek zor geliyor
Sabırla imtihan ediliriz
Yaşadıklarımıza erinmeden
Ölümle alay edebiliriz
Aşkın nankör okuyla delinmeden
Ezberlediklerimizi konuşuruz
Başımıza bir şey gelmeden
Mutlu olmayı unuturuz 

Aşka yer yurt bulamadan.

 

Kırık bir kalbe pansuman yoktur 

Dökük bir şiirden başka benim dilimde 

Ellerim gevşeyince, 

Arasından bir çift göz düştü 

Beni göremeyen.

 

Her şeye bir örtü çektim 

Başımın üstüne de yorganımı 

Uykum nerelere gitti benim?
Onu kaybetmeyi ben istemedim.

Garipnameler. İndigo Dergisi yazıları. 11.2007

Şerbetli Muzdaripliklerin Garâbetli Şikâyetnamesi

Çelişkiler yumağında yün eğiren uyuz bir kedinin sağ bacağının kırık diziyle kilerin kapısına sıkışmış kuyruğunun acısı arasında gidegelen, halden anlayan ve anlamayan fareleri kovalamak gibi bir misyon üstlenmek zorunda kalmasının getirdiği ağır yük bir yana, hiç de hesapta olmayan bir isyan çıkarmıştı pireler başımıza. Kaşıntıya tutulduk, prensipli farelerin aceleyle üstümüze bıraktığı doğruları gerçeklerdeki yanlışlarda kaybedip, yanlışların gerçekliğindeki ikiyüzlülüğü haklı çıkartacak denli abartmıştık gerçekçiliğin kaburgasız pragmatizmini. Yaşamaktan iğreniyorduk, oysa anı yaşamaktan bahsediyorduk. Sevdiğimiz ne varsa elimizden alınmış, gönlümüz bu adaletsizliğe ses çıkarmamaya alışmıştı. Bazen iki kere doğru gibi yaptığımız şeyleri bazen bir kerede yazgının silgisiyle siler olmuştuk... Her şey boş ve her şey ne kadar hoştu... Bilmiyorduk, doğrular mı aslında yanlıştı yoksa yanlışlar mı gerçekti. Ama uçup giden hayaller, gerçeklerin üçkâğıtçılığında ölesiye gelişti... Düzen değişti.  Artık giden gelene eşti. 

Bilmek ve bildiğini bilmemekten, bildiğini düşündüğünden, düşündüğünü yaptığından, yaptığını sandığı şeyi aslında keşkesini yapamadığından dolayı yaptığından, keşkesini yaptığında da pişman olduğundan dolayı artık keşke diyememenin vermiş olduğu keşmekeşlikten habersiz, ne yaptıklarını ne de yapmadıklarını hesap edecek kadar hesabını bilmeyen kimi kuşku yöneticileri, (hesaba yaz geç), hiddetli bir haysiyet peşinde olurken bir o kadar da hatalar içinde beslemekteydi kendilerini (...uzatmaktan ve uzanmaktan vazgeç)...Hepimiz aynıyız, sadece densizlikler benzersiz...

Kale önünde gole uzak kalmış bir forvetin yapacağı en aptalca şey sakatlanmaktı... Gözden uzak olmanın gönüle verdiği mecburiyet sonucu istemeye istemeye ayrılmıştı bezelyeler fasulyelerden... Siftahı olmayan esnafın komşusunun müşterisine göz koyması kadar normaldi bazı şeyler, ne var ki eski ve tozlu şeylere dayanan bir şeyler yok etmişti tarihi eser kaçakçılarının pişmanlık duygularını... Ve yine ne varki tarihe olan saygıları yerli yerinde, pazarlarken onu.
Sonuç:Tarihe geçememiş forvetler siftah etmedikleri için asla pişman olmazlar...
Bir not: Düşünmeyin, bunun niyesini.

İsyanım yok yalnızlığa, güneşin erken batışına, dalların kiraz vermeyişine, aşkın gözden kayboluşuna, forvetlerin sakatlanışına, dünyanın hızla bozulmasına, bunların hepsi doğal şeyler... Ne işim olur ki benim bunlarla. Benim derdim günüm alaturka.

Seviyorum dediğime asla aldırma, sevmiyorum demek daha zor olduğundan söylemişimdir ben bunu. Yaramaz çocukları da severim ben.  Bitmez denilen ne varsa bitmiştir benim gözümde, yoksa bu kadar uzun olabilir miydi yaşam dediğin? Güç içimizde, sevgi diye bir şey yok. Yok sana artık kurabiye. Gölgesi yetmez çınar ağacının, salıncak için ağlayan bir çocuğa... Gölge yetmez başka ihsan isteriz demem normaldir bu durumda...

Hoşçakal demenin anlamı kalmadı, bitti demek bitmedi demenin yarısı kadar değerli değil. Bulutlar yağmur yağdıktan sonra çıkıyor, gözlerim güzelliklerden dolayı yorgun düştü. Çirkini yakından sevmek aşkların en güzeli. Bitmeyen bir şey varsa, o da sonu olmayan başlangıçlardı...

Gözlerime bak, seni sevmiyorum de ve aşklarımdan çek git artık.

Yoksa bırak da seni düşünürken öleyim ve bitsin artık son delikanlılık dileğim...  Haysiyetimden iğrenmenin son demlerindeyim, dizlerimde mecalim yok artık.

İstediğim tek şey eski bir daktiloydu, ama bilgisayarda daha iyisin dediler, vermediler...

Şerbetli Muzdaripliklerin Garabetli Şikâyetnamesi.İndigo Dergisi Yazıları 04.2008

Gezgin Aşığın Düşledikleri

Derinlerde bir yerlerde onun ayak izleri vardı. İçimde, yüreğimde, gözlerimde. Sesi çok uzaklardan ve tatlı tatlı geliyordu… O’nu takip ederek yoluma çıkan engelleri aşmak, dağları bayırları, ovaları geçmek, ağaçların tepelerinden bulutları izlemek, güneşin batışını doğuşundan, doğuşunu da batışından ayırt edemeden yürümek uzaklara doğru… Birden bire karşıma çıkıp işte o anda bana gülümseyecekti, içimi güneş gibi aydınlatacaktı gülümsemesi. Derinlerime işleyecekti yüzünün parlaklığı, kalbinin sıcaklığı, gözlerinin ışığı, hayalinin saflığı… Adımı söyleyen o kadife sesi şah damarımda yankılanacaktı, yakan bir “aşk”ı bırakacaktı yüreğimin taa içine. Sonra işte o anda koşmaya başlayacaktı kırlara doğru. Birkaç kelebek eşlik edecekti bu ceylanımsı koşuşturmaya. Seke seke uzaklaşacaktı benden ve ben arkasından kır çiçeklerini saymaya başlayacaktım irisinden ufağından. Yeterince sayınca da gözlerimi açacaktım ve artık O çok uzaklara gitmiş olacaktı… Oyun başlayacaktı… 

İşte böyle bazen birbirimizi yeniden bulmak üzere kaybedecek, yalnız kalınca birbirimizin hayaliyle gökyüzüne aşk mektupları uçuracaktık. Birbirimizi ne kadar özlediğimizi anlamak için mahus izimizi yitirecek ve bundan da ara sıra pişman olacaktık. Evhamlanacaktık, fakat güçlüklere de direnecektik. Bu olduktan sonra ayrı kalmak da zor olmayacaktı. Ayrılık, huzurdan ve billurdan yuvamıza giden yolculuğun sadık bir parçasıydı. Birbirimizin hayaliyle yoldaş olmuştuk artık. Burnumuzda tütecektik. Gözlerimizden gözlerimizin rengi hiç gitmeyecekti. Kulaklarımızda sesimiz, kalbimizde sözlerimiz yinelenecekti. Uzaklarda, kayalık bir dağın dik yamaçlarında O’nun kadifeden sesi yankılanacaktı ve bizi macera dolu bir keşfe doğru çağıracaktı… Hiç durmadan gidecektik, baş harfini bile bilmediğimiz öykülerin yazılacağı yerlere. 

Güzel güneşli bir günde çıktığım yolculukta, o sesi takip etmek en büyük motivasyon kaynağımdı. Bazen havanın davranışları değişkenlik etse de, ağaç kovuklarında ikamet eden sincap yavruları gibi şurda burda konaklayacak, pırıl pırıl bir havadan rüzgârlı bir debdebeye olan geçişi izleyecek, yaprakların uçuşmasını, kekik, nane ve türlü bitkilerin rüzgarda yayılan kokusunu içime çekecektim… Düşünecektim, işte nereden geldik ve yine nerelere gidiyoruz, yolda kimbilir hangi yaratıkların yolları üstünde dolandım ve hangi yol arkadaşları yüreğimi genişletti ve ufkumu açtı ama yine de… Zaman zaman pınarların şırıltısını dinlerken derinlerde işittiğim o kadifemsi sesi, kekremsi kokuyu, hatırıma gelen o gülümsemeyi yeniden bulmak ve bu düşü takip etme isteğinden beni alıkoyamadılar diyecektim kendi kendime...

Yakınlarda bir çobanın kavalının yanık sesini işitir işitmez onunla havadan sudan sohbet etmek için can atacaktım. O da benim gibi yalnızdı ve tek dostu da sürüsü ve beraberindeki bir çoban köpeği. Benimle ekmeğini suyunu ve güzelim havayı bölüşecek, türkülerinden söyleyip ezberlediği şiirleri söyleyecek, hüzünlendikçe bir köyünde bıraktığı anasını, bir de düşlerindeki kızı anlatacaktı. Ben de düşümdeki yari kendi kendime anlatacak, onun düşündekinin edalı bakışları ve sürmeli gözlerine hiç mi hiç aldırmadan O’nu düşlemeye devam edecektim. Çobanın hayallerindeki kızla ve doğayla ilgili şiirleri beni daha da mest edecekti. Ama yine de burada tembel tembel oturup onun hayalleriyle avunmasına daha fazla eşlik edemezdim. Çünkü benim yârim onun ömür boyu düşleyebileceklerinden bile daha güzeldi. Yürünmeliydi, onca yorucu yollar sırf onun için tepilmeliydi. O zaman rahat rahat oturmaktan yârimize giden çileli yollar, bahçelerdeki güllerden de yollardaki dikenler daha güzeldi yeminler ederim ki. 

Epey yol gittikten sonra artık yorgun düşmüştüm… Şu işe bak ki bir ağaç dibi dahi bulamadım, her yer ama her yer düzlüktü. Yürüdükçe uzayan gölgemi takip ettikçe önce bir duman, sonra da çadırların sivri tepelerini gördüm uzaklarda adeta bir serap gibi. Bir göçmen obasıydı bu işte ne mutlu ki. Onlar da benim gibi yolcuydu sanki, ama onların ki mevsimlikti. Onlara uğramak ve Allah’ın bir selamını iletip, onlara bir yolcu olarak bolluk ve bereket duası edebilmek için Tanrı misafiri olmak adettendi… Yol boyu topladığım yabani meyvalardan onlara da ikram edecek, yediğim içtiğim benim olacak ama yolda gördüğüm ilginç şeyleri anlatacaktım onlara. Onlar da beni ilgiyle dinleyecek, uzaktaki yollardan ve kırlardan, dağlardan ve ovalardan, hayvanlardan ve bitkilerden getireceğim haberleri öğrenmekten çok mutlu olacaklardı. Yayık ayranını ve tereyağını, tandır ekmeğini ve kekik çorbasını tadacak, bu ikramlardan hoşlanacak ve rızkımızı veren yüce makama hep birlikte şükredecektik. Beni ilk olarak alçak gönüllü ve misafirperver yaşlı ama başlı bir pir-i endam haletinde olan oba reisi karşılayacak, bildiği en güzel kelimelerle halimi hatrımı soracaktı. Oba reisinin gelinlik ve tazecik kızı da yayık ayranı ikram edecekti, edalı mı edalı, nazlı mı nazlı. Yanıma gelmek, konuşmak isteyecek ama gelmeyecekti, her baktığında daha çok utanacak, yanakları al olacaktı. Benim de içim kıpır kıpır olacaktı ama o derinlerde içime işleyen kadife ses, benimle saklambaç oynayan yarimi unutamamıştım hiç… Gördüğüme mi yoksa gönlümdekine mi kanacaktım? Bunu yüreğime ilk fırsatta sormalıydım ama kendimle hiç yalnız kalamıyordum ki… İçimde işte böylesi bir fırtına kopuyor olacaktı ama yine de durumu bozuntuya vermeyecektim. Nihayet gece olacak ve obadaki misafir çadırında yatıya kalacak, geceleyin ağustos böceklerinin seslerini dinleyip, edalı nazlı göçmen kızı ile hayal meyal hatırladığım yarimin gülümseyen yüzünü yan yana getirecektim aklımda…

Ama nazlı yarimin billurdan hayali bile o kadar parlaktı ki, bir defa içimi öylesine ısıtarak gülümsemişti ki, ismimi öylesine candan seslenmişti ki bana... Ölünceye kadar aşık olmamak, onu kovalamamak, uğruna yollarda mecnun gibi dolaşmamak elimde değildi… Bu başı sonu belli olmayan maceralı yolculuğa ara verip zaman zaman iç dünyamın derinliklerine bakıp da, orada kendimle ilgili ne acayip şeyler de görebilecektim… O benim yürek aynamdı ve içerisinde hoşuma gitmeyen şeyler de vardı elbette. Aynamın buharlandığını ve kirlendiğini görünce endişelenecek ve temizlemek isteyecektim elbette. İşte bu edalı nazlı kızı gördüğüm zaman yüreğimin bir kez daha buharlandığını hissedivermiştim. Gönlümde hiç ikilik olmamalıydı benim. Değil göçmen kızı dünya güzeli olsa ne yazardı, yüreğimdeki bir şeytan tüyünü çekip bir yanımız süzülüp geçti en fazla işte… Burada onunla uzun zaman kalıp onunla göz göze gelip de, yarimi hatırımdan çıkartmamak imkansızdı. Oysa benim yarim kadar değerli olamazdı hiçbir insan bu dünyada. Ama çiçeklerin kokusunu duyan, her nazlananın güzelliğini görünce buğulanan şu gözlerine anlat bunları diyordu deli gönlüm usulca…Sonra usulca savdı bu düşünceyi de zihnimden yüreğim…  

Tekrar düşüncelere daldım… Bu obadaki insanların bazıları beni çok hoş karşılamış, bazıları gelişime hiç aldırmamış, bazıları da sanki pek hoşlanmamıştı benden. Ama işte oba reisi vardı ya o beni çok sevmişti. Hele o şefkatle yanağımı okşayan yaşlı nine ve meraklı gözlerle bana, bu yabancıya bakan al yanaklı  parlak gözlü kıvrık saçlı ufacık tefecik sevimli çocuk yok muydu… Bunlar ne kadar güzel, huzur veren varlıklardı… Ne güzel bir yaşama sevinci, ağrısız sızısız, çilede keyifte yaşlısıyla, çocuğuyla ama hep birlikte ilelebet böyle gitse keşke diye düşündüm … Sonra tatlı tatlı uykuya daldım… Rüyamda yarimi görmek istedim, ama gene bulutları ve çayırları gördüm. Demek ki daha gidilecek yollar vardı, rüyada da olsa... 

Sabahın ilk ışıklarıyla beraber obanın reisiyle vedalaşmaya gidip; “Misafirperverliğinize ve güler yüzünüze çok teşekkür ederim” demenin de vakti gelmişti. “Doğrusu pek de ikramlısınız, hepiniz şen ve şakraksınız, böyle giderse hiç de yaşlanmazsınız… Dilerim bolluğunuz ve bereketiniz artar, kıtlıkla karşılaşmazsınız, mevsimler ne olursa olsun kalbinizdeki güneşi soğutmazsınız. Ama yolcu yolunda gerek. Hakkınızı helal edin, hadi bana eyvallah” deyip müsaadelerini isteyecektim… Obanın reisi ise gidişimi erken bulup, beni bir gece daha yolumdan alıkoymak için, en azından obadaki evlenecek çiftin akşamki düğününe kalıp şerefime de kesilecek kuzulardan ve içeceklerden, tatlılardan tadıp öyle gitmemi isteyecekti. Artık yüreğimin bu obaya sığamayacak kadar genişlediğini nereden bilecekti ki oba reisi. Bir gece daha kalamazdım orada, eğlenemezdim onlarla gönlümce.

Göçmen kızı ile gizemli yarim arasında ve gezginlikle durgunluk arasında net bir tercih yapmam gerekliydi. Yoluma devam etmeliydim, göçmen kızını arkamda gözü yaşlı ve benden umutsuz bırakıp gitmeliydim. Gerçi böyle olduğunu hiç görmediydim, ama yine de öyle olduğunu bilmeliydim işte. Nineyle ve küçük yaramazla vedalaşmak da kalbime ne zor gelmişti. Ne kadar çabuk bağlanıyordum insanların sevgisine. Fakat bundan daha da yüce bir sevgi vardı içimde. İşte ben o sesi takip etmeliydim, vecd-i aşk içerisinde çağıl çağıl akarsulardan, nehirlerden ırmaklardan, su üstünden geçip, kirazları dallarında, sincapları yuvalarında görüp, kuşların cıvıltılarında gökyüzünün renklerini dinlemek ve onlardaki gibi bir huzurla var “ol”mayı dilemek için, kara sevdayı aklayacak kadar saf ama bulutların arkasında saklananan yeni ay kadar gizemli bir keşfi aleme doğru akmalıydım. Ve hayalimde yarimin yeni ay gibi parlayan yüzünü yaşama sevincime ekleyip, alemleri Yaradan’a şükürler ederek, yol boyunca düşlerimin peşinden aşk tarlamdaki ekinlerimin hasadına doğru emin adımlarla gitmeliydim, niceler nicesine ve yüreğimin sevincesine doğru...

Gezgin Aşığın Düşledikleri. İndigo Dergisi yazıları 04.2008