neden?

Tam sana yüreğimi çözmeye hazırlanırken,
Susmalardan bir roman yazdın bana sen.

istanbul

denizinin köpük köpük dalgalarında,

hayallerimi yüzdürdüğüm şehirsin, 

yüz-tanbul...

varlığında baş ağrım,

yokluğunda kalp sızım,

sızı-tanbul

hem ilk aşkım,

hem hayal kırıklığım,

düşkıran-bul.

ne senden uzaktayım,

ne de içinde huzurla.

alamadığım o tertemiz nefesimsin,

pis-tanbul.

geçimsiz gençlik aşkımsın benim...

aşk-tanbul...

en deli zamanlarımda,

kalabalıklardaki yalnızlığımın,

en kalabalık ve en büyük şahidisin...

şiirlerimin şairi,

balık ekmeğimdeki kılçık,

trafiğimde keşmekeş,

düzenli çektiğim egzoz gazımsın.

gaz-tanbul...

seni terkeden son istanbullu,

ve en yeni egeli,

tabiat dolu yeni sakin hayatında,

İstanbul'un kaosunu özlemekten,

boğulsun dursun..

ya kafayı çok dinlemekten,

ya da aşırı oksijenden.

huzur veren ve huzur da çalan, 

tenha dolu o en sessizlikten,

sıkıntıdan patlasın 

-ama- 

kimse bişey duymasın

emi.

ey İstanbul,

bana sen öğrettin

sosyal yaşamında kavgalar edip

yine sende dinlenmeyi.

gün batımında adalara bakıp,

çaya bir simit banmayı...

manzara eşliğinde,

aman, simidimi martı kaptı.

bu şiir de bitmeyecek

çünkü göç bitmeyecek,

İstanbul'u İstanbul'a sığdırmaya,

kimin gücü yetecek?

İstan-bula bula,

her yolunu kaybeden,

önüne de ilk gelen,

yabancılara mı kalsın?

olamadıysa bize daim yurt,

kendi kendini arasın dursun.

kendini kendi içinde kaybedip, 

hatıralarımızda bulsun.

nereye istersen oraya git

huzursa aradığın şayet,

kendine şunu ezberlet,

dünyanın öbür ucuna da gitsen,

sen artık bir İstanbul'sun.

bak evlat,

İstanbul'u böyle yenemezsin,

onda varken seni tüketir,

sen onda yok olursun,

hele bu bir kenara dursun,

onda yokken onu özler,

onu düşünür düşünür, 

onun sevgisiyle yanar da yanar,

yine onunla var olursun...

ve istanbul'unursun...

sen topraksız bir bitki gibi dünyayı gezersin de,

bambaşka bir şehirde kök salarsın da,

her çiçeğinde yeni bir istanbul açar da, 

mis-tanbul olursun.

Mütevazi olalım

Bende benden fazlası var.  
Sende de senden fazlası... 

 
Hepimizin içindeki ruh,
Aynı yerden besleniyor.  

Adını sen koy... 
Varılmamış köy. 

Buradan yeşerttiğimiz bir hayatın, 
Sinopsisini yaşıyoruz. 

Hayattaki en değerli şey biz miyiz? 
Ama hayatımızın kalbinde biz, ne çok şeyiz...

   
Toplumun gördüğü kadarından ibaret değiliz.

  
Hepimizin derinliklerinde yatan saf bişeyler var...

 
Beni ilgilendiren kısmı,

Tam da orası. 

Alışverişse, 
Toplumun algıladığı kadarı.  

Eğilsem oralara, 

Yıldızlar, ay bana küser. 

Diyeceksin ki ey şaşkın,
Senin boyun kaç arşın?

Küçük dağları sen mi yarattın? 

Mesele benim boyumun değdiği yer değil ki yeğen.  

Senin için senin görebildiğin kadarım...

Ay ve yıldızlar için onlara eğilecek kadarım...

Biraz mütevazi olalım!